lifelog

Zoals het klokje thuis tikt

2003-11-04T20:29:00.000Z

Misschien iets anders: Ik host mijn website sinds twee dagen gewoon vanaf mijn eigen PC, die meestal aan staat.
Het is even wennen, maar toch. Vroeger of later neem ik wel een domein die naar mij verwijst, ondertussen zal U het met http://213.10.136.21 moeten doen.

http://213.10.136.21 dus, zonder DNS.

Bericht aan mijn lieve bezoekers (30 october 2003)

2003-10-30T18:47:00.000Z

Ik ben bezig om mijn volgende website te hosten vanaf mijn eigen PC, de personal computer. Alles is reeds in de maak en het werkt ook. Het wachten is op een vrij weekend en een goed werkende adsl aansluiting, dan zal het moeten werken. Ik zal dit lifelog aanhouden voor mijn schrijfpraktijken die onverhindert door zullen gaan. Ik hoop U binnenkort op een nieuw domein te zullen aantreffen en misschien kunnen we wat contacten leggen her en der?

Ik moet nu gauw weer verder. Tot ziens.

(Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden; nota bene)

2003-10-19T19:47:00.000Z

Hieronder staan zeven losse stukken, die te maken hebben met mijn leven in Rotterdam in de jaren 90 en mijn kindertijd in de jaren 70. Zoals het met herinneringen gaat, zijn deze tijdloos en a-chronologisch. Naarmate dit stuk verder vordert, zal ik alles netjes op z'n plaats zetten.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 7)

2003-10-19T19:41:00.000Z

Behalve mensen, diens gestalte ik mij nauwelijks meer voor de geest kan halen en die achter zijn gebleven als warme handen die, bij wijze van begroeting, vlug over mijn krullenbol aaiden, waren er ook mensen, die vaker op bezoek kwamen en dus tot vrienden gerekend konden worden, althans, dat nam ik aan. Meestal namen ze hun kinderen mee, meisjes in de regel, want die schenen in trek te zijn.
Zo herinner ik mij Dominique, een blond meisje met wie ik medelijden had omdat ze zo lelijk was als de nacht, maar die mooie verhalen in het donker kon vertellen en mij dikwijls bang maakte met zombies, die onder mijn bed woonden en de boeman die wachtte tot ik in slaap zou vallen en mij dan levend zou verzwelgen of mee zou nemen naar de hel.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 6)

2003-10-19T19:38:00.000Z

Toen ik nog een klein kind was, kwamen er dikwijls mensen van verscheidene origine ons huis binnen lopen, om zich te verzadigen aan de spijzen en flessen wijn, die mijn vader meenam uit Verweggistan.

Mijn vader, die zijn leven gewijd had aan de alcohol en de hoeren – U zou kunnen zeggen dat ik zijn evenbeeld heb geëvenaard, maar dat is slechts schijn, de hoeren uit mijn leven zijn allen nette burgers, die ik beschouw als kennissen en dierbaren, – maakte van elke gelegenheid gebruik om zijn drankvoorraad aan de man te brengen. Meestal escaleerden zulke avonden aan het einde en werd moeder lachend naar de grond geslagen, die dan in huilen uitbarstte en zweerde op het graf van deze of gene, dat ze op een dag samen met ‘haar kinderen’ naar het, toen nog, komunistiese Hongarije zou vertrekken, iets dat ik niet zag zitten, want in Hongarije was het altijd snikheet en in de supermarkten was nooit iets lekkers te koop.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 5)

2003-10-19T19:36:00.000Z

Zo had ik op een avond, samen met Hendrik, die drie uur lang over mijn schrijfmachine gebogen zat en binnensmonds ondefinieerbare klanken uitspuwde, bedacht, dat het wel eens grappig zou zijn om een fantastisch apparaat te fabriceren, dat met immens hoge druk op een willekeurige plek in het plafond, water, of een substantie van soortgelijke strekking, door het beton omhoog kon spuiten, zodat het, bij voorbeeld, de woonkamer van de bovenburen binnen één enkele nacht zou kunnen veranderen in een klein meertje. De waterschade zou vervolgens zo omvangrijk zijn, dat de woning onleefbaar verklaard zou worden en zij noodgedwongen moesten verhuizen. Alleen was ik toen vergeten dat ik dan waarschijnlijk ook moest verhuizen en dat vond ik wel iets minder.

Drie weken later smeerde ik het trappenhuis in met vloeibare zeep in de hoop dat mijn bovenbuurvrouw, niets vermoedend de eerste trede opstappend, het gehele trappenhuis in haar bloemetjesjurk naar beneden zou flikkeren, maar ook dit scheen niet te gebeuren, want weken er naar liep zij nog steeds stampvoetend door het huis. Wel kwam zij eens aan mijn deur, om te vragen of ik de muziek niet iets zachter kon zetten, niet meer na tienen op mijn schrijfmachine wilde typen en ook niet zo hard wilde snurken, want daar hadden zij erg veel last van.

Op een dag, toen mijn leven zelf een schaakbord was geworden, waarop mensen bewogen als waren het paarden of pionnen, besloot ik het schaakspel te laten wat het was en mij te concentreren op mijn schrijverschap, een ontwikkeling die mij mijn hele leven zou blijven achtervolgen. Schrijverschap, zo bedacht ik mij, ging gepaard met overmatige consumptie van bier, - ik las voornamelijk boeken van Bukowski, Miller en Reve - zodat ik na enkele maanden verslaafd was aan de alcohol en geen tijd meer had om aan mijn meesterwerk te schrijven.
Sommige mensen leren het nooit en één er van ben ik, maar het gezonde verstand, dat ik soms liever kwijt ben dan rijk, heeft mij behoed voor erger. Ook de nachtelijke drinkuitspattingen zijn tijdelijk geweest, er moest tussendoor ook flink geleefd worden, nam ik mij voor en daarom dronk ik minder. De schepping, hetgeen ik aanbad, was bij lange niet voltooid, stond nog zelfs in de kinderschoenen en zou, zonder dat ik er erg in had, voort duren tot de dag van vandaag.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 4)

2003-10-19T19:34:00.000Z

Hendrik schreef elke dag uitgebreide brieven aan de heren van de Sociale Dienst, die allen begonnen met de zin: Door mijn nijpende financiële toestand voel ik mij helaas genoodzaakt om een beroep te doen op mijn sociale zekerheid, gevolgd door een opsomming van lasten en kosten waarmee hij, al dan niet verzonnen, de laatste jaren te maken had gekregen, want betalen deed hij nooit iets, laat staan gemeentebelasting.

Hoe vaker hij zulke bedelbrieven schreef, hoe vaker hij ’s nachts doldraaide en een huishoudelijk apparaat van de balkonrand afduwde. Toen de afgedankte wasmachines eenmaal op waren – ik telde er in het begin zes! - , ging hij over tot koelkasten en magnetrons gevuld met bakstenen zodat deze bij de opslag uit elkaar konden spatten. Toen ook deze machines uit zijn huis waren verdwenen, sloopte hij met behulp van een breekijzer, een twintigtal houten vloerdelen uit zijn woning, die hij met een ongekend elan door de lucht liet zeilen, als ware hij wereldkampioen speerwerpen.

Ik zelf, die dit geheel van eigenaardigheden als vermaak ondervond, hield mij, behalve met het grootmeesterschap schaken, bezig met het consumeren van grote hoeveelheden wiet en hasj; daarnaast met boeken schrijven die nooit gepubliceerd werden om reden die mij door de diverse uitgeverijen niet verteld werd. Daarnaast vond ik het amusant allerlei keukengerei op punaises uit te balanceren, die ik in de woonkamermuur had gedrukt.

Ook had ik het plan gevat om mijn bovenburen, - of eigenlijk alle bovenburen op deze wereld -, uit te roeien en schreef ik in de nachtelijke uren aan een ingewikkelde totaaloplossing voor vervelende mensen.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 3)

2003-10-19T19:30:00.000Z

Hendrik noemde mij steevast Karpov, omdat ik mijn leven geschonken had aan het schaakspel. Groots was ik in het denken, groot ook de hoop op een ereplek in de top tien van de wereldranglijst. Het enige dat het succes ondermijnde, was het besef dat het reeds gefaald had; dat ik nooit grootmeester zou worden, omdat ik het spel niet begreep, omdat ik verre van kundig scheen te zijn in de schaakopening, een kluns in het middenspel was en eigenlijk helemaal niet kon schaken. Op kleine en grote toernooien speelde ik steevast op het allerlaatste bord, omdat ik voor de zoveelste keer mijn dame had verspeeld, - een fout die ik na twee jaar onafgebroken studeren nog immer niet weet te vermijden.

Ik begreep dus eigenlijk helemaal niets van het schaakspel, maar het streven naar een grootmeesterlijke titel vond ik wel iets moois hebben. Verder sloeg het nergens op.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel 2)

2003-10-19T19:29:00.000Z

Jaren terug ontmoette ik in de Paul Krügerstraat te Rotterdam Zuid een eigenaardige man genaamd Hendrik, die er als afwijking op nahield, zware voorwerpen zoals afgedankte koelkasten en wasmachines vanaf zijn balkon, ter hoogte van acht etages, in de tuin van een niets vermoedende onderbuur te gooien. Deze gehele actie ging altijd gepaard met het vooraf nuttigen van grote hoeveelheden blikken bier, tot hij het moment geschikt achtte een willekeurig gekozen huishoudelijk apparaat, die hij verzamelde als anderen postzegels of voetbalstickers, naar beneden te gooien. De buren zelf, oudere mensen die stokdoof waren, hadden eerder een wasmachine, die tot een meter diep in de bodem was geslagen, begraven.

uit: Het drek der aarde (Aan alles komt een einde, behalve aan ouder worden, deel1)

2003-10-19T19:27:00.000Z

Amersfoort, 12 oktober 2003
Zittend achter de schrijftafel bedacht ik mij zo-even dat de tijd gekomen is om de restanten van een geleefd leven, de eerste reeds volbrachte en achter mij gelaten drieëndertig jaar, schetsmatig op papier te zetten en zo het onafwendbare - de steeds dieper in het niets wegzakkende herinnering aan deze of gene, slim voor te zijn. Want de mens is meester in het vergeten; de ene herinnering verdringt langzaam de andere, totdat slechts schijn achterblijft dat nuanceloos, oppervlakkig en gedistantieerd is, waar niemand meer iets aan heeft, omdat stukken film verknipt, onderbelicht of verdwenen zijn.

18 oktober 2003

2003-10-18T15:48:00.000Z

(Uw lifelogger is heden weer eens in een internetcafé beland, met het doel om het Internet wederom met een post van 1kb te vervuilen.)

-knip-

Zoals het een goede lifelogger betaamd (lifeliegers opgelet!) begin ik te verhalen, hoe prachtig divers het bestaan wel niet is, om daarna rechtstreeks uit te wijden over ontblote meisjes die naakt door een groen weiland huppelen, snellend op weg naar de enige échte pleebooi die deze wereld heeft gekend.

Maar ook deze illusie, is, net als het ontdekken van geluk, schijn, zoals bijna alles op deze wereld schijn en illusie is. En dat van de eeuwige linkdumper, die zich zelf tot Hoge Heer bekroond heeft, om het domme, domme volk te amuseren, waarvan het reeds erelid is geworden.

-knip-

Het is makkelijk te beweren dat ik de fantasie van een weblogger gelijk een pot afgewerkte olie vind, want U kunt niet tot mij spreken zoals ik hier op dit moment doe tot U, Illusievolle Linkvanger. Uw belangen in dit leven is niet gelijk aan de mijne, dit wou ik dan ook graag zo houden, want stelt U zich eens voor hoezeer alles zich in chaos zou wentelen als iedereen gelijk mezelf was (dan zouden wij Nederland net zo goed kunnen verkopen of zich zelf laten opheffen!).

-knip-

Maar goed, ik stond dus in de Albert Heijn voor de kassa en toen vroeg een jonge vrouw mij: 'Zou U het prettig vinden, als ik uw kruis eens betaste, zo tussen neus en lippen door, want U lijkt mij iemand die altijd in de aanbieding is, goedkoop ook, zeg maar een hebbeding die men bij twee pakken wasmiddel of een product van soortgelijke strekking, gratis mee krijgt. De mensen vinden U niet prettig in de omgang en willen gaarne dat U mee wordt genomen.'
En ik antwoordde dat ik dat niet erg vond, dan was ik tenminste nog voor iets te gebruiken. Ik wou die vrouw het plezier niet ontnemen en toen kocht ze twee pakken karnemelk en zei tegen de cassiere:'Dan krijg ik die meneer als bonus er bij.' (Ik zal verder niet uitwijden over de daadwerkelijke daad, die ik met die dame in een, naar pis ruikende steeg, heb gehad.)

Even iets anders: Het drek der aarde, het boek waarmee ik mij de laatste maanden mee verbezig, is nog NIET af. Er wordt aan gewerkt, dus raakt U niet in paniek! Dat doe ik wel voor U! Ik begin pas! Lees ondertussen 'Nader tot U' van Gerard Reve, drink koffie (of thee) en wacht.

(Binnenkort een echt stuk uit het boek in wording, werkelijk leesvoer, want na deze post overgelezen te hebben, twijfel ik ernstig aan mijn eigen levensvreugde en of ik niet langzaam begin waanzinnig te worden.)

-knip-

Als mij iets overkomt, behoed dan Teigetje.

Essentie van het lopen (11 oktober 2003)

2003-10-11T14:27:00.000Z

Zoals elke fascinatie ophoudt - liefde, de eerste kus, dronken zijn - zo is ook het streven naar andermans leven een tijdelijk fenomeen. Ik herinner mij slechts enkele dingen uit de zomer 2003: Lucebert, hitte, Arnon Grunberg. Met de aanschaf van eerstgenoemde 'Verzamelde Gedichten' ter waarde van 60 euro is ook deze reitz opgeheven. Leven bestaat kennelijk uit het zoeken naar - en het opheffen van - persoonlijke prikkelingen.

Heden 11 oktober, verbaasde ik mij in een opwelling gepaard met hoeveelheden alcohol, over het feit dat mensen dikwijls naar de grond kijken tijdens het lopen. Ook ik, scheepsel van mijn vaders zaad, heb mezelf aangeleerd om te kijken waar ik loop. Het heeft niets met 'in gedachten verzonken zijn' of elk ander merkwaardig menselijke eigenschap te maken; de angst om met mijn schoenen in een net gelegde, versche hondendrol te trappen is groter dan de rest van alle gevaren. Bovendien geloof ik in de menselijke eigenschap dat ik leef om recht op te staan en gevaren, zoals het mestoverschot van een hond of kat, uit de weg te gaan.

Mensen lopen rechtop omdat ze leven, maar ook zij beseffen dat de aarde onder hun voeten ze dikwijls wil opslokken, want dat is wat er met hen gebeurt aan het einde van dit weelderige bestaan. Mensen hebben de neiging om te vallen als een klein kind, ze vermijden het door recht op te lopen en te kijken opdat ze niet struikelen. Mensen houden er van om naar gevaar te kijken, daarom kijken mensen naar hun schoenen in plaats van de mensen, telkens in hun achterhoofd hebbende dat zij gevaar lopen om op een akelige manier te vallen en zich aan hun hoofd te bezeren, of zelfs open te spatten.

Zie! Welk gruwel de mens niet overkomt! Zijn hersenen liggen daar en hij heeft nog niet eens zijn leven volbracht! Laten wee drinken op des broeders dood. Opdat zijn ziel de gnade vatte.

Leven in wording (9 oktober 2003)

2003-10-09T18:14:00.000Z

Wat doet een mens om niet te verkommeren in werk, geld en idealisme? Niet drinken bovendien, slechts fris en water, koffie voor de bonen, water van de kraan? En schrijven als een bezetene, telkens weer opklimmen tegen die ellendige berg van woorden die voor hem staat als een muur die niet te beklimmen valt.

En toch prutst hij onbezonnen verder, de man in het donker, in de avonduren met liters rooibos thee op een aftandse computer die luistert naar de naam 'schroothoop'. Dingen als 'levenswerk', 'AKO literatuurprijs' en 'wonen in New York met geile tjiks' spoken reeds door zijn hoofd. Kijk, hoe deze man een vale glimlach op zijn mond probeert te toveren!

Ik zal heen gaan. En ik zal me vermenigvuldigen. Maar eerst moet er nog een boek geschreven worden.

Rubriek (7.10.03)

2003-10-07T10:23:00.000Z

Wist U al dat het leven gelijk staat aan een passagier die in een neerstortend vliegtuig zit en haastig probeert zijn leventje op een notitievelletje samen te vatten?

Wist U al dat de enige belemmering om een boek te schrijven gevormd wordt door de schrijver zelf? Een boek schrijven staat namelijk gelijk aan masturbatie, gerichte masturbatie waarbij de schrijver tracht zijn chaotisch gerichte, geile fantasieën ordelijk op een rijtje te zetten. En dat valt niet mee, dat is afzien. Dat is vechten met je eigen geest.

Chaos is namelijk chaos en de fantasie onverbiddellijk. Oneerlijk ook, want nooit geordend, altijd in de weer en afgeleid door nieuwe fantasmen.

Het drek anno nu

2003-09-26T21:25:00.000Z

Onderstaande twee posts bevatten delen uit "Het drek der aarde", een schrijverij die hopelijk ooit als werk uitgegeven zal worden. Tijd om te schrijven heb ik, sinds de plotselinge dood van mijn internetverbinding, voldoende. Deels vind ik dit vervelend, anderzijds weerhoudt het me om over het web te struinen en mij bezig te houden met het aanklikken van links.

Voor de toevallige lezer die ook nog eens het geduld kan opbrengen om de eerste, zij het wilkeurig in het verhaal voorkomende, twee delen te lezen, een raad: Copy / paste alles in een word document, dat maakt het lezen overzichtelijker.

uit: Het drek der aarde; hoofdstuk 3 (manuscript in wording; 26 september 2003)

2003-09-26T21:22:00.000Z

3. Jeugd

De geschiedenis van Seet Flanke begint ergens in juni 1969. Zijn vader en moeder, twee succesvolle zakenmensen, waren net thuis gekeerd van een korte vakantie in Hongarije.
Ze hadden de gehele terugreis geen woord met elkaar gesproken, deels omdat het bloedheet was in de auto deels omdat ze zich verveelden en deels omdat ze gewoon weinig tegen elkaar te zeggen hadden.
Toen zijn vader de auto voor het huis had geparkeerd, doorbrak zijn aanstaande moeder de urenlange stilte: ‘Ik geloof dat ik zwanger ben.’
‘Ik zet het alarm wel even af’, had hij geantwoord en was uitgestapt. Ze bleef zitten en drukte met haar vingers zachtjes tegen haar buik aan.
Toen hij terug kwam, zei hij:’De kok komt pas tegen de avond en de bediende is ziek. We moeten de auto zelf uitruimen. Help even mee.’
En ze had opgehouden haar buik te bevoelen en hielp de koffers mee naar binnen sjouwen. Pas aan het einde van de avond, toen ze de koffers hadden opgeruimd en koffie zaten te drinken zei ze:’Ik geloof dat ik zwanger ben.’
Hij las zojuist een artikel in de krant over een dorpsfeest in Putten waarbij kleine kinderen zich hadden beschonken met grote hoeveelheden wijn en bier. Op de voorpagina stond een foto van een kleuter, die moeite leek te hebben recht in de camera te kijken. De oudste deelnemer was twaalf jaar, de jongste zes.
‘Waarom geloof je dat je zwanger bent?’
’Omdat ik iets voel.’
‘Omdat je iets voelt. Fijn. Ik voel ook wel eens iets.’
‘Ik voel dat er iets in mijn onderbuik zit.’
‘Je hebt slecht gegeten, dat zal het zijn. Ik zal de kok morgen vragen om voortaan geen scherpe specerijen meer te gebruiken.’
‘Mijn maag is prima in orde, dank je.’
‘Dat zei je eergisteren ook toen je de hele avond lang winden liet in het restaurant.’
’Doe niet zo belachelijk. Als of andere mensen geen winden laten in restaurants.’
Ze zette haar kopje koffie neer en trok haar shirt omhoog tot onder haar borsten.
‘Kijk dan’, zei ze.
‘Ik zie niets bijzonders. Geen bobbel, geen helling. Nog niet eens een lichte plooiing. Je lichaam ziet er uit zoals altijd. Waarschijnlijk ben je gewoon moe of een klein beetje overspannen. Het was tenslotte een lange rit.’
‘Nee, ik ben niet moe. En ik ben ook niet overspannen. Je hebt me zwanger gemaakt.’
Hij stond op en liep langs de mahoniehouten secretaire waarop de post van de afgelopen weken opgestapeld lag. Hij klapte de drankkast open en pakte een fles cognac.
‘Ik heb je zwanger gemaakt’, herhaalde hij langzaam terwijl hij inschonk. ‘Het klinkt als een verwijt.’
‘Dat is het niet. Ik verwijt het je ook niet. Ik wil graag kinderen.’
Het werd even stil.
‘Duifje’, zei hij op rustige toon, ’we hebben één keer in onze vakantie met elkaar gevreeën en dat was eergisteren als ik me goed herinner. Weet je ’t nog, in het hotel?’
‘Ja, dat herinner ik me. Na het eten. Ik liet winden.’
‘Ik begrijp dat je graag kinderen wilt hebben en dat je gefrustreerd bent omdat het niet wil lukken. Elke vrouw wil in principe moeder worden; haar machinerie in gang zetten die ze haar hele leven met zich mee zeult. Produceren eer de fabriek opdroogt en onbruikbaar wordt. Je kunt zwangerschap niet afdwingen, het gebeurt of het gebeurt niet.’
‘Ik verbaas me telkens weer over je charmante beeldspraak’, zei zijn vrouw, ‘je zou het anders goed doen als veearts.’
‘Ik probeer je iets uit te leggen, dat is alles.’
‘Dat is niet nodig. Ik ben me bewust van de machinerie die ik in mij draag. En ik hoef je psychologische steun niet.’
Hij pakte een witte envelop van de stapel en scheurde hem zijlings open. Het betrof een rekening.
‘Duifje’, zei hij terwijl hij het bedrag op de acceptgiro bekeek,’ onze vakantie was fantastisch: we hebben gewinkeld, we hebben lekker gegeten, we zijn hand in hand langs de rivier geslenterd, we hebben van het uitzicht genoten, we hebben op een sjiek terras gegeten, we hebben naar de Hongaren gekeken en hebben ter afsluiting met elkaar gevreeën dat het een aard had.
En nu zijn we weer thuis. De vakantie is voorbij, Budapest is geschiedenis, het is geweest. We moeten morgen weer aan het werk, centjes verdienen, managers op hun kop geven, twee keer per dag vergaderen, cijfers vergelijken, statistieken beoordelen, salarissen betalen en proberen om de zaak draaiende te houden. Dat is wat wij doen, dat is onze baan. We hebben nog’ - en hij keek naar de wijzers van de koekoeksklok - ’precies zes uur de tijd om van de reis bij te komen. Want over zes uur gaat de wekker af en worden wij geacht om op de werkvloer present te zijn.
Je hebt de hele terugreis geen woord met me gesproken. Geeft niet. Toen de kok het eten bracht, zei je nog niet eens ‘dank je wel’. Prima. En dan begin jij nu ineens, kort voordat we gaan slapen, over een zwangerschapsgevoel te praten.’
‘Je begrijpt me niet. En je draait weer door, zoals altijd. Waarom luister je niet naar wat ik zeg?’
‘Omdat ik niet geloof dat je zwanger bent, duifje.’
‘Ik ben geen duifje’, zei ze verveeld, ’ik ben een vrouw.’
‘Omdat ik je niet geloof. Vrouw.’
Ze keek naar het rode vloerkleed en merkte de faalbruine vlek op die al jaren in het midden zat. De kok had ooit bruine saus gemors toen hij tijdens het opdienen van het eten over iets gestruikeld was. De bruine saus die zich in een kannetje bevond, was met een grote boog ondersteboven op het karpet beland; het leek wel een scène uit een slapstick film.
‘Maak het maar weer belachelijk. Straks zul je zien dat ik gelijk heb.’
‘Ik maak niets belachelijk’, zei hij zachtjes en ging naast haar zitten, maar ze stond op en liep naar de drankkast.
‘Geen enkele vrouw op deze wereld kan na twee dagen met zekerheid zeggen, dat zij zwanger is. Niemand, behalve jij. Als iedere vrouw zo zeker van haar zaak zou zijn, dan zouden alle zwangerschapstesten overbodig worden. Dan konden de gynaecologen hun koffers pakken. Je bent zwanger. Denk je. Hoe weet je dat zo zeker?’
‘Zoals ik al zei, ik voel iets in mijn buik. Iets dat ik nog nooit eerder heb gevoeld.’
‘Je voelt iets. Op gevoelens alleen kun je niet bouwen. Ik geloof niet in gevoelens die uit de lucht komen vallen. Ik geloof in feiten. En niet alleen ik, maar ook de rest van de wereldbevolking. Het hele leven draait om feiten en niet om hocus-pocus.’
Ze schonk zich zelf een glas witte wijn in.
‘Doe niet zo prekerig, ellendige. Je lijkt de Paus wel.’
‘Ik zeg alleen datgene wat ik denk.’
‘En ik zeg dat jij mij zwanger hebt gemaakt. Dat is een feit.’
‘Goed’, zei hij en nam een grote slok cognac. Zijn gezicht vertrok even bij het doorslikken. Cognac was niet gemaakt om achterover te kiepen.
‘Jij je zin. Dan gaan we morgen naar het ziekenhuis. Ik regel wel een afspraak met de
gynaecoloog. Morgen laten we foto’s maken van je onderbuik en dan zullen we zien wie er gelijk had. En laten we nu alsjeblieft dit thema beëindigen en naar bed gaan. Ik ben kapot.’
’Ik ga morgen alleen naar het ziekenhuis.’
‘Ook goed. Dan ga ik morgen naar mijn werk, als je het niet erg vind.’
Hij liep naar de drankkast, schonk zich een laatste laag cognac in en kiepte het achterover. De drank brandde nu niet meer in z’n keel. Sommige dingen in het leven wennen snel.

‘We slapen vannacht op de bank’, zei ze.
‘We? Hoe bedoel je, we slapen vannacht op de bank? We slapen gewoon in ons bed, zoals altijd. De bank is te klein voor ons samen.’
‘Nee, ik bedoel: wíj slapen vannacht op de bank. Ik en mijn kind.’
‘Jij en je kind? Ben je wel goed wijs? Sinds wanneer slaap jij op de bank?’
’Sinds ik weet dat ik zwanger ben.’
Hij schudde zijn hoofd.
‘Banken zijn niet om op te slapen, vrouw, banken zijn bedoeld om op te zitten en naar de televisie te kijken. Alleen zwervers en studenten slapen op banken en ook alleen uit pure noodzaak. Geloof me, als je de hele nacht op deze bank hebt gelegen, ben je morgen geen mens. Je bent gebroken, je kunt lopen noch staan. Alles zal je zeer doen. Deze bank is een zitbank, geen ligbank.’
‘We slapen vannacht op de bank, zoals ik al zei.’
‘Goed, - eigenwijs’, zei hij,’als jullie maar niet weer de drankkast leeg drinken. Ik wil niet nog een alcoholist in de familie hebben.’
‘Ga nou maar, ellendige’, zei ze terwijl ze een deken pakte. En hij stond op en liep hoofdschuddend de trap op.
‘Welterusten’, zei hij nog, maar kreeg geen antwoord.

uit: Het drek der aarde (manuscript in wording; 26 september 2003)

2003-09-26T21:09:00.000Z

2. De schrijver

[..]

Hij had slechts één enkel doel voor ogen: schrijver worden. Een schrijver van onderhoudende novelles, theaterstukken, gedichtenbundels - die hij tussen twee werken in zou publiceren – en een twaalfdelige reeks fantastische verhalen: zijn eigen magnum opus. Hij zou het bovendien schoppen tot koning van de slappe lach, die een hele menigte met slechts één enkel uitgesproken zin tot extase kon brengen. Schrijver wou hij dus worden, schrijver van het volk.

Hij zou zijn jaren niet zonder slag of stoot voorbij laten gaan. Hij zou iets maken, iets creëren gelijk een jonge God, iets dat hem onvergetelijk maakte en zijn leven min of meer rechtvaardigde, iets dat hem uit de grote anonimiteit hielp, hem bijzonder maakte ten opzichte van anderen, hem boven de Grote Massa liet uitsteken, een product dat zijn naam droeg en waarin hij de geheimen van het leven had opgesomd opdat een volgende generatie er van kon leren, er over kon lachen of desnoods vluchtig doorheen kon bladeren. Behalve een monument van herkenning wou hij niets achterlaten. Niet eens een grafsteen. Hij zou heen gaan zoals hij gekomen was: in volle anonimiteit, naakt en bang en huilend naar het felle licht.

Het enige probleem waar hij mee worstelde was, dat zijn voorstellingsvermogen klein was, miniem zelfs. Zijn inspiratie was van een ongekend tijdelijke aard. Hij wist zijn eigen ideeën namelijk nauwelijks te onthouden. Zijn eerste boek moest daarom nog geschreven worden, zijn eerste leuke grap nog bedacht en het magnum opus stond nog in de kinderschoenen. Hij stond aan het begin van zijn carrière. Elke dag weer opnieuw: aan het begin van zijn stille carrière.

Zijn werkvoorbereiding was voortreffelijk: weken van tevoren werden ramen gezeemd, de vensterbanken van viezigheid ontnomen, vloeren geboend, gestofzuigd en afgewassen dat het een aard had. Zijn typemachine werd van stof ontdaan, een nieuw lint geplaatst en op een kleine mahoniehouten tafel gezet. Vervolgens knipte hij zijn favoriete bureaulampje aan, ging zitten en rolde een vel papier in de machine. Nog even kraakte hij zijn vingers, schonk zich zelf een glas Medoc in en stak met een lucifer de kaarsen aan.
Tevreden inspecteerde hij de kamer en zag hoe hij zijn best had gedaan om de omgeving zo mooi, zo schoon en zo aangenaam mogelijk te maken. Hij wist dat hij, eenmaal verstrengeld in het werk, zich zelf niet de tijd zou gunnen om boodschappen in huis te halen, dus had hij er bovendien voor gezorgd dat zijn voorraadkast tot de nok toe gevuld was, dat zijn koelkast uitpuilde van de etenswaren en zijn vriesvak vol lag met brood, vlees en groenten. Zo kon hij rustig drie maanden binnen vertoeven en hoefde hij slechts voor een pak melk of vers brood naar buiten. Alles was keurig geregeld en de dingen in zijn huis netjes en schoon op z’n plaats.

En vanaf dat moment werd het meestal stil in zijn kamer. En het werd niet alleen stil in zijn kamer, maar ook bijzonder stil in hem zelf. Zo stil zelfs, dat hij bang was dat hij duizend doden was gestorven.
Het was niet de stilte die voorafging aan een storm. Het was een stilte die zich langzaam meester van hem maakte, in hem doordrong, hem met een koude vinger in zijn navel porde; een stilte die gekke bekken trok op het witte papier en hem leek toe te schreeuwen: Zie je wel, je bakt er niets van! Je hebt de fantasie van een loden deur, je schrijft als een klein kind en je zou nog niet eens een stel bejaarden aan het lachen brengen. Hou er mee op! Hou er onmiddellijk mee op!

Het was een stilte van een ongekend kaliber. Stilte die hem het gevoel gaf dat het niet het juiste tijdstip was om een boek te schrijven, dat hij eerst nog iets anders moest doen, iets onbelangrijks misschien: planten water geven, boodschappen doen of rekeningen naar het postkantoor brengen.
En dat terwijl hij dagen lang bezig was geweest om alles z’n juiste plaats te geven, om zich te ontdoen van de last en de verantwoording die dingen met zich mee brachten. Zijn inzet moest voldoende zijn geweest, maar het was niet voldoende. Misschien was het wel nooit voldoende.
Elke keer als hij zich opmaakte om aan zijn debuut te beginnen; kort voordat hij zijn gedachten op het papier wou ledigen, kwam hij tot de conclusie dat hij het begindatum beter kon verplaatsen, dat het eigenlijk geen goede dag was om te beginnen of dat hij beter kon blijven wachten.

Zijn stilte was van een afgrijselijk soort, een soort die pertinent stonk naar ongewassen voeten, naar lauwe koffie, volle asbakken, rottend fruit, maar nog sterker: naar hemzelf, naar valse hoop, naar illusie, faalangst en mislukking.
En hoe verder hij zich liet benemen werd door deze leegte, hoe meer hij het gevoel kreeg dat de gekke fratsen op het papier gelijk hadden: dat zijn voornemens aan het belachelijke toe grensden, dat hij geen schrijver moest worden maar afwashulp, fabrieksarbeider, winkelbediende, postbode of barman in een stinkend café.

Hij probeerde de stilte te verdringen door overdreven hard te gaan hoesten. Hij hoestte langdurig, tot zijn hoofd rood aanliep en dreigde te ontploffen. Hoe langer hij hoestte, des te intenser keerde de leegte terug en hij besefte dat hij niet eeuwig door kon blijven hoesten of hij zou alsnog dood omvallen.
En zodra hij dit besefte, hield hij er mee op, stond op vanuit zijn stoel en begon door de kamer te ijsberen als een bezetene, vloekend en tierend. Ladekasten werden open getrokken, papieren op de grond gesmeten, daarna volgde de boekenkast, zijn collectie langspeelplaten, fotoalbums, plantenbakken, schaakstukken, schoenendozen vol prularia tot dat de hele vloer bezaaid lag met een dikke laag rotzooi. Weg met de geordendheid en wel nu, schreeuwde hij in de hoop dat het hielp. Hij ging zitten en ramde zo hard op de toetsen dat hij zijn vingertoppen bezeerde:

Het was op een mooie zomerdag, toen de jonkvrouwen van het kasteel tot de ontdekking kwamen dat een mysterieus, langwerpig object in de vorm van een kruisraket in hun kruidentuin was beland.

Daarna tuurde hij naar de sigaret die langzaam opbrandde in de asbak, naar het glas Medoc en dacht: dit is onzin. Ik ga zo dadelijk opnieuw beginnen, hoe dan ook. Alles dat ik nodig heb, is slechts een beetje inspiratie. In-spi-ra-tie, godgloeiende.

Maar de inspiratie kwam niet, ook de godgloeiende inspiratie niet. Niet eens een vlaag van een inspiratie. Helemaal niets.
Uren achtereen staarde hij naar die ene belachelijke zin, probeerde personages te verzinnen die zijn verhaal zouden kunnen sieren: een kolonel, een patriot, misschien een vredesactivist of zelfs een ridder in harnas die wist-hij-veel allemaal nare dingen met de jonkvrouwen deed.
Maar al zijn verzinsels bleven stijf bevroren beelden, plaatjes waar geen beweging in kwam. Zijn personages waren tinsoldaatjes, emotieloos, flauw zelfs en hij verwierp het ene personage na het andere tot dat er niets en niemand meer van over was.
Waarover moest hij schrijven? In welk genre? Een liefdesroman was al gauw sciencefiction, avontuur een reis naar een vreemde wereld en horror gelijk aan het dagelijks leven.
Hij overpeinsde zijn jeugd, zocht in gedachten naar een gebeurtenis die de moeite waard was om te bewaren, maar er kwam niets in hem op. En hij schonk zich zelf nog een glas wijn in en stak een tweede, een derde en een vierde sigaret op, keek naar de boeken die op de vloer lagen en dacht in grote letters:

IN-SPI-RA-TIE

Hij keek naar de rotzooi op de grond. Ergens tussen deze duizenden bladzijden literatuur moest het geheim van de smid liggen, daar ergens bij zijn voeten lag de waarheid. Ergens schuilde het en hij, de blinde, zag het niet. Hij stond op, pakte een willekeurig boek dat bij zijn voeten lag, las een zin, klapte het boek dicht en dacht: dit wil ik ook, zo schrijven, zo gedetailleerd, zo makkelijk als of het van zelf gaat. Geef mij een goede beginzin en ik maak er een verhaal van, een mooi verhaal, ik zweer het op het graf van mijn vader.

[..]

Geprezen zij de mensheid (22.09.2003)

2003-09-22T15:22:00.000Z

En dit op maandag ochtend, ik lijk wel ziek.

De illusieloze spreekt (21 september 2003)

2003-09-21T14:43:00.000Z

Gereformeerd, gedeformeerd, geformateerd.

De illusieloze spreekt (19 september 2003)

2003-09-19T14:53:00.000Z

Want aan alles komt een einde, zo denkt men, behalve aan de maalstroom van gedachten die op papier geschreven moeten worden, telkens weer, elke dag tot dat het geheel opgevuld een krietieke massa bereikt, teneinde ontploft als een zinderende bom van emoties die zich verspreidt en met de lucht wordt mee gesleurd, met de wind mee gaat en neer daalt op het drek der aarde, op zoek naar ontvangers, naar mensen die omhoog kijken en hem in zich opnemen, hun paraplu teneinde openen opdat zij niet nat geregend zullen worden door de tranen van de illusieloze, de bastard van de mensheid, Almachtige God van de kreupelen.

(Dames en heren, ik ben een boek aan het schrijven. Binnenkort misschien een wilkeurig hoofdstuk alhier.)

Uit het nieuws

2003-09-19T13:16:00.000Z

Vlgones een oznrdeeok op een Eglnese uvinretsiet mkaat het neit uit in wlkee vloogdre de ltteers in een wrood saatn, het einge wat blegnaijrk is is dat de eretse en de ltaatse ltteer op de jiutse patals saatn.
De rset van de ltteers mgoen wllikueirg gpletaast wdoren en je knut vrelvogens gwoeon lzeen wat er saatt.
Dit kmot odmat we neit ekle ltteer op zcih lzeen maar het wrood als gheeel.

10.09.2003 16:58

2003-09-10T15:06:00.000Z

Voor degenen die op een update wachten: hij komt er aan. Ik heb het te druk met minder belangrijke dingen (lees: werk), excuses voor de vertraging.

Verdwaald (07.09.2003 / 02:49 pm)

2003-09-07T01:01:00.000Z

Rijd mij meisje,
rijd mij blond.

Ik ben verdwaald
de weg naar huis
is de weg in jou.

Rijd mij meisje,
rijd mij blond.

Muissie

2003-09-06T18:36:00.000Z

Muissie, mijn mascotte en huisgenoot sinds zes jaar, - het is een bijzonder konijn - kijkt vanuit haar kooi naar mij. Bewegen kan ze nauwelijks meer, haar achterpoten zijn namelijk sinds vrijdag verlamd, zo kwam ik achter. Beroerte waarschijnlijk. Daar gaat mijn destructieve kijk op snoeren van televisies, telefoons, koelkasten en stofzuigers, geleerd van haar door de jaren heen.

Keistadfeesten (06.09.2003)

2003-09-06T16:39:00.000Z

Gletsjerkeien en Amersfoort zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wat jammer dat ze niet alle twee op de bodem van de oceaan liggen. Want laten we eerlijk wezen: welke malloot denkt bij het zien van een 10 ton zware steen: kom, laten wij die eens fijn naar de binnenstad slepen en daar ergens op een sokkel dumpen. Zo iemand wens je toch nierstenen zo groot als die kei toe?

Trein (06.09.2003)

2003-09-06T16:26:00.000Z

Denk bij het verlaten van de trein aan uw persoonlijkheid en neem die dan ook mee.

The Straight Story

2003-09-04T22:03:00.000Z

Zo straight als het maar zijn kan. Prachtig simpel overwogen zonder te veel kaas. Mooi goed.

Het drek der aarde

2003-09-04T19:52:00.000Z

deel twee:Wacht!

'Ik mis je', zei de haar bekende stem door de hoorn.
' Morgen is het. Wanneer kom je?'
'Dat weet ik niet.. Het spijt me.. vergeten... Ik kan niet komen.'
'Je kunt niet komen?'
'Nee, ik kan niet komen', herhaalde hij steriel. 'Zaken.'
'Hoe bedoel je je kunt niet komen? Het is..'
'Het spijt me.. er is iets tussen gekomen.'
Stilte.
'Dat is absurd.'
'Het is absurd. Het spijt me. Ik kan morgen niet komen.'
Cigaret. Asbak. Licht. Ze staat op en loopt naar het raam.

'Luister, Peter.. het is belangrijk. Wat.. hoe kun je dit doen?'

Ze snikt. Verboos. Kijkt naar het raam dat de donkerheid buiten sluit.
'Maar.. luister eens.. Peter! Hoe kun je op onze..'
'Zaken gaan voor.'
Stilte.
'Zaken gaan voor', herhaalt ze zacht. 'Hou je wel van me?'
Stilte.

'Natuurlijk. Ik hou van je.'
'Ik begrijp het niet. Wat heb ik fout gedaan?'
'Niets.. alles. Ik kan morgen niet komen.'
'Ik snap het niet.. wat is dit?'
De verbinding wordt verbroken.

Wij zien een teleur gestelde vrouw de hoorn ophangen. En zien het dekbed, de open geslagen koffers met kleren verspreid over de kamer, de fluwele gordijnen die half gesloten zijn, de dampende cigaret en de rook die uit haar mond opstijgt. We horen muziek, Vivaldi. En U zou willen dat U daar was om haar te troosten. Bij haar te zijn. Maar zij zoekt geen troost. Zij wil haar man. Zij wil daar zijn.

Peter drinkt en neemt adem. Kijkt naar het verlaten bed en het wapen in zijn handen.

En zwijgt.

David Lynch

2003-09-03T17:47:00.000Z

'S werelds meest onbegrepen regisseur schijnt nogal wat gevoelens los te maken bij de ietwat 'weke' leden onder ons. Wat nou hier van de bedoeling is ontgaat mij volkomen, maar amusant is het wel.

People who like David Lynch movies are idiots.

This movie os a crime against humanity

The lost highway (02.09.2003)

2003-09-02T20:16:00.000Z

Net uit. Lynch leeft in mij.

Het drek der aarde: Annotaties

2003-09-02T18:29:00.000Z

Om het geheel niet in zijn leesonvriendelijkheid te laten zal ik U nu al begeleiden in het lezen van het drek der aarde. Meestal schrijven schrijvers dit pas achteraf, maar ik ben in die zin geen schrijver maar een virtuloog of zo iets. Tijd om te schrijven heb ik namelijk nauwelijk, want ik werk 50 uur in de week.

Het schrijven van Het Drek der Aarde gaat als volgt te werk: Ik kom thuis, zet muziek op en pak een wilkeurig boek uit mijn boekenkast, vervolgens lees ik een wilkeurige bladzijde en leg het boek weg. Waarom doe ik dit? Omdat ik een mietje ben in openingszinnen. Ik weet niet hoe ik moet beginnen en dus moet ik de push van iemand anders hebben.

De inleiding is in z'n geheel geinspireerd door Raymond Queneau's "Een barre winter" bladzijde 1. Vandaag las ik bladzijde 1 van Boris Vian's "Ik zal spuwen op jullie graf". De openingzin (Nobody knew me at Buckton) is daar vandaan, voor de rest niet, want ik heb nog wel een verhaal in mijn hoofd.

Ja, ik weet het. Een ingewikkeld begin maakt het er niet makkelijkker op, maar zo zit het dus tot nu toe. Morgen hopelijk verder. En oh.. de muziek is van Henryk Gorecki: Opus 36, vandaar de verwijzing naar de kamer.

Het drek der aarde

2003-09-02T18:07:00.000Z

deel één: Kamer 36

Niemand kende haar in Bohemien en niemand kommerde zich om haar toen ze in haar Buick voor het motel stopte, uitstapte, de achterklep opende en er drie rode koffers uit haalde. De eigenaar van het motel heete Barks van zijn voornaam en hij onderhield het motel sinds de droevige dood van zijn vader in 1983. Zoals altijd rond dit uur las hij zijn krant; meestal zonder enige interesse overigens. Het was een bezigheid, tijdverdrijf, het doden van zijn uiterste verveling. De plaatselijke huis-aan-huis was reeds jaren terug failliet verklaard, simpelweg doordat er nooit iets in dit gehucht gebeurde en de journalisten elke avond tijdens de vergadering met hun handen in het haar zaten. Hoe moesten zij in hemelsnaam de krant vullen? Het was onbegonnen werk.

Barks keek op vanuit zijn krant en zag de vrouw de drie rode koffers uit de achterbak van een Buick halen. 'Een klant', mompelde hij en wierp een lege blik op zijn horloge. 'Kwart over drie. Ze is vroeg gekomen.'

'Kunt U mij even helpen? De koffers zijn zwaar.'

Barks keek op en zag de vrouw buiten stuntelen met de koffers. Haar witte handen schitterden in de zon. 'Hoe heeft U die dingen in hemelsnaam in uw auto gekregen?'

'Niet!', zei ze. Dan niet. Hij deed aanstalten om in beweging te komen, maar hij had er eigenlijk geen zin in. Lusteloosheid gepaard met desinteresse, constateerde de doktor een aantal jaren geleden al. Zelfs de bezoeken aan de doktor lieten hem onverschillig. Of daar een medicijn tegen was? Nee, niet eens een therapie.

'Wilt U mij alstublieft helpen?', hoorde hij de vrouw weer roepen. Ze stond nog steeds op dezelfde plek naast de Buick, met die witte handen bungelend langs haar tere lichaam. 'Ik wil een kamer huren. Voor een week.'

Hij legde zijn krant weg en vond de kracht om uit zijn stoel te komen. Langzaam liep hij het terrein op, over de houten veranda, het stukje grindpad op naar de Buick toe en keek naar de koffers. 'Ze zijn te zwaar, het spijt me.. ik wil een kamer met douche. Het hoeft niet sjiek te zijn.'

'Sjiek zijn doet U maar elders, niet hier.' En daarna:

'Ik help U wel even', en liep met de koffers terug, over het grindpad en het houten terras door de deur naar de balie, waar hij ze neer zette in de hal. Ze wogen niets. Het leek als of er lucht in zat.

'Kamer 36 voor U, jonge vrouw. De sleutel ligt onder de mat... geen problemen en U mag blijven zo lang als U wilt.'

'Geen problemen. Beloofd.'

Het drek der aarde (inleiding)

2003-09-01T20:16:00.000Z

Voorafgegaan door twee melaatsen kwamen de voorbodes aanschuifelen. Om dat te zien, werden bakken verwelkte geraniums van het balkon gesmeten; midden op straat waar ze onmiddellijk weg werden gespoeld door de zwarte regen en de smeurrie en de modder; ver weg van hier naar steeds lagere en lagere gedeeltes waar het zich ophoopte als een reus en de vorm aannam van een geblakende stad.

Wezens zo groot als kinderen en gekleed in zwart linnen begeleiden de stoet en sloegen met stokken tegen de stenen en op de grond. Achter de ramen werden halzen gereikt, spiegels versteld en gordijnen opzij geschoven. Een kreupel lachte tandeloos tegen een opgezwollen kanarie die zo juist in zijn kooi was gestorven. Op de daken en op de balkons werden zielen wakker geschud door het lawaai; diep dreunde het door tot in de vochtige kelders waar verkrampte handen elkaar vast hielden en baden om vergiffenis.

Achter de twee melaatsen die de stoet voorop liepen kwelde primo zich de bruid in het wit een weg door het water; haar houten been zo levendig als in de lente, secundo de rattenkoning in persona, zo wreed doch zo mooi om te zien, tertio de gesneuvelde ambtenaar in pak; om zijn nek een kogel met zijn naam er in gegraveerd, quarto de versleten minaares Diana ooit betast door duizend handen, quinto de aftandse filmster Polio de Vincotio, sexto een kind met een bebloed mes in zijn tas, septimo het meisje die nooit gesproken had, octavo de heilige man die niet kon wachten om richting hemel te mogen stijgen, nono de schaduw van een verliezer en decimo het grosse wandelvolk, de bejaarden, melaatsen, zieken en hulp behoefenden die ononderbroken kermden, klaagden, dood neervielen en zachtjes weg werden gedragen door de modder.

Terwijl de regen zijn werk deed, stopte de stoet en ging zitten voor mijn voeten. Zij gingen zitten en wachten op het verhaal dat zou gaan komen. Pas toen de laatste zucht geslaakt was, keek ik naar de bruid, het kind en de filmster, de wezens, de bejaarden en zag de vallende Geraniums, de gordijnen, de nieuwsgierige blikken daar achter, ik zag de ratten en de open deuren en de stoet aan de horizon die zich kloppend een weg baande naar deze allerlaatste plek.

En ik zegende het gezelschap met het water en de modder en het drek der aarde opdat ik hun verhaal zou mogen vertellen. En ik vertelde.

Bekendmaking (01.092003)

2003-09-01T18:15:00.000Z

Geachte dames en heren,
Laura Palmer is verre van dood. Zij zit naast mij. Levendig. En ze lacht.

Wij wensen U een prettige voortzetting. Gaat U rustig zitten. Blijf ademen. Onze voorstelling gaat zo beginnen.

Superieur voelen (01.09.2003)

2003-09-01T05:37:00.000Z

Ten opzichte van zwanen bij voorbeeld:

Steek die elegance maar tussen uw witte veren, gij blijft domme beesten.

Het doorgaans onzichtbare mannetje (31.08.2003)

2003-08-31T19:59:00.000Z

Een lifelog schrijven is doorgaans een anonieme bezigheid. U ziet niet hoe ik mij voel op het ogenblik dat ik achter mijn toetsenbord plaats neem. U weet voor de rest ook niet wie ik ben. Waarschijnlijk weet U niet eens dat ik besta, omdat U hier nog nooit geweest ben. Ik vind dit prima, want het geeft mij de tijd om de stijl terug te vinden die ik een aantal jaren geleden heb laten varen.
Zelfreflectie op papier is een niet te onderschatten uitingsvorm die slechts enkelen zullen begrijpen, nog minder waarderen. Het Internet is namelijk in eerste instantie niet geboren om menselijk te zijn, maar om gegevens uit te wisselen. Gegevens van anonieme schaduwen, van doorgaans onzichtbare mannetjes die praten zonder phonetisch iets te zeggen.

Ik wil mij hier graag bij aansluiten.

Ja, maar uw naam staat overal verspreid op dit blog! Mijn antwoord is: dat is niet waar. Er staat een naam, maar wie garandeert dat ik het ben die dit schrijft? Misschien besta ik niet eens.

(titel rechtstreeks ontnomen van engelfriet)

One-eyed Jack

2003-08-31T18:20:00.000Z

"All work and no play make Ben en Jerry dull boys."

Bevoorrecht zijn (31.08.2003)

2003-08-31T11:09:00.000Z

"She's dead.. wrapped in plastic" Laura Palmer herleeft en ik mag er ononderbroken naar kijken. Van deel 1 tot einde. Zonder een week te moeten wachten, zonder te weten wat er in voorgaande afleveringen is gebeurt. Alles is nieuw en verrassend. Twin Peaks wordt opnieuw geboren.

Mijn hemel, wat heb ik het goed.

DJ zijn is ongemak (30.08.2003)

2003-08-30T15:41:00.000Z

Ik heb mij altijd verbaast over de grote belangstelling die DJ's krijgen, zij het hier in Nederland of elders in de Verenigde Staten. Want laten we eerlijk en wel wezen: het enige dat DJ's doen is andermans werk draaien. Iedere Jan Doedel kan plaatjes achter elkaar zetten, zeker als het gaat om Techno of House muziek, want het dreunt lekker door. Niks geen originaliteit aan, het feest heet copy / paste.
Waar komt die rage vandaan dat je als DJ zijnde allemaal geile tjiks kunt scoren en de tijd van je leven hebt? Wat is er nou zo bijzonder dat iemand wat liedjes, geplukt uit de top 40, achter elkaar zet? Er is helemaal geen kunst aan, iedere malloot kan dit met een beetje oefening. Of ik begrijp het leven niet, of de tjiks of allebei. Maar ergens haperd het.

Ik nam vandaag de moeite om naar 's werelds beste DJ te luisteren: DJ Tiesto. Allemaal leuk en aardig gemixt, maar ik mis iets van persoonlijkheid. Bovendien is mij de muziek keuze te beperkt en het mixen zelf te stilistisch. Nee, ik vind er geen hol aan. Zelden zo'n onpersoonlijke mix op 3voor12 gehoord, het lijkt werkelijk nergens op. Misschien komt het ook omdat ik ab-so-luut niet van Trance hou. Ik krijg er de zenuwen van, vind het flauw en uitzichtoze, ongeinspireerde bagger. Toestanden krijg ik er van, het huis is te klein.

Dat wat ik mis bij Tiesto, is de fout. De fout waardoor je een gevoel krijgt dat hij een mens is en dus niet perfekt. Even uit het ritme, verkeerde kant van de plaat genomen of even zijn ellenboog er tegenaan gehouden. Maar dat gebeurt niet, het blijft gladjes; glad zoals in 'bibliotheek medewerker', 'gladjanus' of 'paling'. Superficial nothingness, zoals de Amerikanen het noemen. Het is een produkt, maar verder zit er niets van gevoel in.

Niet vergeten

2003-08-29T22:33:00.000Z

Ik schrijf tegen een muur van html aan, elk wit vlak moet opevuld. Vragen als waarom? waarheen? rijzen op in mijn tweespalt zonder direkte aanleiding. De woordenstroom lijkt niet te stuiten.

Open brief aan Marcel van Eeden

2003-08-29T20:12:00.000Z

Marcel,
sinds geruime tijd vraag ik mij af wat mij eigenlijk aan je website trekt. Ik bedoel: er moet iets van een overeenkomst schuilen kwa interesses tussen mij en jouw. Ik ben geen kunstenaar, tekenen kan ik niet. Niet geleerd, ook nooit geprobeert trouwens. Bovendien heb ik zo veel interesses dat ik het nooit lang zou volhouden. Ik lijd aan algemene concentratiestoornis, ben chaoot en doe aan afleidingsmanoeuvres, vooral wanneer ik denk dat iets anders leuker, vernieuwender of zelfs eigenstandig nieuw is. 'Nieuw' is hier woord waarom het draait. Nieuw is nu eenmaal nieuw en het trekt mijn aandacht. Zoals al het nieuwe.

Waarom schrijf ik U zo openlijk een brief? Ik zou kunnen antwoorden: waarom niet?; maar dat zou niet van achting getuigen, noch reden. Bovendien zou het flauw zijn en dat ben ik niet. Ik heb grote bewondering voor mensen die zich kunnen beperken tot een ding, een vak of een bezigheid zonder zich te laten afleiden. Ik ben daar heel slecht in, althans, ik ben het aan het leren. U heeft dit kennelijk wel geleerd. Beperken. Tekeningen maken. Elke dag, kerst of niet. En dat bewonder ik.

Uw website heeft direkt en indirekt een grote invloed op mij gehad. En daarmee bedoel ik de gedachte die achter uw tekeningen schuilt. Het vastleggen van beelden van voor uw geboortejaar. Op een schijnbaar wilkeurige wijze. Ik vindt dit goed en daarom schrijf ik dit schijnbaar schijnloze stuk.

Ik hoop U dan ook ten zeerste op een van mijn optredens in de toekomst te mogen ontmoeten. Misschien begrijpt U dan ook de overeenkomst van uw verhaal gelijk aan de mijne, namelijk dat ik mij gerust voel in het donker samen met mijn klanken die mijn spelers en mengtafel ontspringen. Klanken uit een ver verleden vermengd van die van het heden, - ik schrijf U nog wel tegen die tijd. Dan mag U zelf bepalen of het muziek is dat U hoort.

Met vriendelijke groet,
Stefan Klee

www.cioran63.com

Mug (29.08.2003)

2003-08-29T19:40:00.000Z

Elke avond trokken zij er hongerig op uit: de muggen van vanonder zijn bed. Eerst waren het er twee, drie dagen later vier en twee maanden later duizend. De slapende man - altijd druk in de weer, moe en overwerkt, zeg maar een maatschappij slaaf - had geen idee van wat er zich aan de onderkant van zijn matras afspeelde. Hij kwam daar nooit.
Tot hij op een dag leeg gezogen in zijn bed gevonden werd: slechts zijn haar, huid en botten waren over gebleven van het lugubere, nachtelijke avondmaal van 20 miljoen muggen.

Geen titel (27.08.2003)

2003-08-27T20:42:00.000Z

'S nachts is het goed. De kinderen zijn stil; het achter gebleven speelgoed lijkt dood geslagen door de donkerheid. Auto's verstarren op de parkeerplaats, Nederland zit en kijkt ademloos tv.

Rustig speel ik met de rook die uit mijn cigaret ontsnapt. Wat is er veranderd sinds 1999? Niets op zich.

Slechts de drang om mij elke dag klem te zuipen is vermindert en zelfs geheel verdwenen.

Ik kauw ook niet meer op stenen.

Over boeken en welke het denken te zijn (27.08.2003)

2003-08-27T19:00:00.000Z

Boeken, U kent ze vast wel: ingebonden pakken papier met zwarte lettertjes op elke bladzijde die, mits in de juiste volgorde gelezen, een samenhangend verhaal vormen dat de lezer (U) moet boeien, ontroeren of anderzins moet vermaken.

Ik las vroeger voornamelijk Russen. Dostojewski, Gogol, Nabokov. Daarna de Franse Surrealistische schrijvers: Boris Vian, Raymond Queneau, Henry Michaux. Allemaal toppers die ik nooit zal vergeten.

Het meest opvallende in het rijtje is dat eigenlijk alle goede boeken geschreven zijn door mannen. Ik weet niet hoe ik dit kan verklaren, want ik heb ook wel eens een boek van een schrijfster gelezen. Isabel Allende en Connie Palmen (op wie ik ooit eens op de verjaardag ben geweest op uitnodiging van broer Erik - derde rangs geschiedenisnerd die ook wel eens een proefschriftje had getikt, maar dit terzijde.)

Het is misschien een beetje naar en plat om het zo te zeggen, maar ik vind dat vrouwen niet boeiend genoeg kunnen schrijven. Ik heb daarom ook nooit een boek van een schrijfster uitgelezen. Simpelweg omdat ik het kutboeken vind. Verveelde, diep psycho- filosofische bla bla zoals in 'De Wetten' van Connie Palmen of de familiegeschiedenis van Isable Ellende's 'Huis vol met nare geesten'. Hartstikke leuk als intermezzo tussen Sartre en Plato in of tijdens de afwas, maar daar blijft het ook bij. Ik vindt het he-le-maal niks.

Maar waarom dan?

Waarschijnlijk zie ik het anders. Is mijn wereld minder rooskleurig dan die van een schrijfster, kan ik mij niet inleven in al die zachtmoedigheid of zie ik het drama niet. Dan denk ik: stel je niet aan. Ik mis de diepgang niet bij een vrouw, maar wel de diepgang die mij doet boeien. Iets van herkenning, iets dat ik als man ook zou kunnen mee maken.

(Zoals gek worden bij voorbeeld.)

Alle boeken die ik mij herinner als zijnde prachtig, zijn geschreven door mannen. Schrijvers die of gek of maanisch zijn geweest, geestelijk afwijkend, zolderkamer filosofen, levendige sarcasten. Schrijvers die het leven als een dwangmatige hel zien, waar zij zonder gevraagd, in zijn geplempt en later achter hun toetsenbord / typmachine op wraak zinnen.

Dat zijn geen mooie boeken voor de gemiddelde burger met oogkleppen op. Die houden het liever op kutboeken van formaat Connie Palmen. En dat is jammer, dat ik zo denk.

Mijn naam is Stefan Klee (26.08.2003)

2003-08-26T18:13:00.000Z

Mijn naam is Stefan Klee en dit is het vervolg op lifelog. Ooit begonnen als parodie op mijn eigen bestaan en nu de parodie zelf geworden. Vraag me niet waarom ik het doe, het zal wel iets met drang en dwang te maken hebben.